‘Aron is niet meer wakker geworden’

Modieus, sportief, geliefd, Ajax-fan, grote vriendenkring, toekomstplannen in de horeca en totaal niet onder de indruk van zijn diabetes type 1. Dat was Aron, zoon van Sylvia Jansen. Hij genoot van het leven, maar toen hij 18 was haalde zijn ziekte hem onverbiddelijk in. Meer dan 200 mensen kwamen opdagen om afscheid van hem te nemen, waarvan minstens de helft jongeren.

“Je krijgt bijna altijd alleen de buitenkant mee, maar de jeugd is veel meer emotioneel betrokken dan je denkt”, kijkt Sylvia op die bijzondere dag in het Ilya Afscheidshuis in Elst terug. Als familie en goede vrienden zich daar op de zondag voor de crematie verzamelen, arriveert een lange rij jonge mensen op scooters. “Vrienden, vriendinnen, ze kwamen allemaal. Binnen liepen de emoties hoog op. Het is ook onwerkelijk als iemand van je eigen leeftijd zo uit het leven wordt gehaald. De dominee van de kerk aan de overkant besloot de kerkdeuren te openen, zodat ze binnen kaarsen konden aansteken. Al dat medeleven van al die jonge mensen heeft mij toen op de been gehouden.”

Roekeloos
Aron was een knappe jongen, modieus, zeer verzorgd, ruim 1.80 meter lang en geliefd bij de meisjes, vertelt Sylvia. “Hij was lief, wist precies wat hij wilde, was zelfbewust en selectief. Achteraf hoorde ik dat velen zo goed met hem konden praten. Hij voetbalde bij OBW Zevenaar en was Ajax-fan, maar door mijn scheiding en omdat hij zwaar suikerpatiënt was, raakte dat op de achtergrond. Op 13 september 2016 werd hij voor het eerst in het ziekenhuis opgenomen en precies een jaar later is hij overleden. Aron ging roekeloos om met zijn diabetes, weigerde zijn ziekte te accepteren en ging door met leven alsof er niets aan de hand was.”

Gewoon ingeslapen

“Aron woonde in een studentenhuis in het Spijkerkwarier. Hij wilde een horecaopleiding volgen en had zich begin september bij Rijn IJssel ingeschreven. De week daarvoor hadden we zijn bril opgehaald, want zijn ogen waren achteruitgegaan. Hij was er zo blij mee dat hij mij een filmpje stuurde waarop hij met bril aan het dansen was. Op woensdag wilde hij bij opa en oma gaan eten, maar hij kwam niet opdagen. Oma belde de volgende dag; als Aron niet kon stuurde hij toch altijd een berichtje? Ik besloot direct naar hem toe te gaan, deed zijn deur open en zag hem ontspannen op zijn bed liggen. Het voelde direct niet goed. Ik raakte hem aan, zijn huid was koel en ik voelde geen hartslag. Ik raakte in paniek, draaide de verwarming hoger, deed een deken over hem heen, aaide zijn hand en gaf hem een knuffel. Daarna rende ik weg om hulp te halen. Maar bij wie? Samen met mijn vriend heb ik 112 gebeld. Een half uur later kwam de arts die vaststelde dat Aron ongeveer 30 uur geleden was overleden. Ook de recherche was er om een misdrijf of zelfdoding uit te sluiten, maar de arts zei dat hij gewoon was ingeslapen en er niets van heeft gemerkt.”

Een goed gevoel

“Ik heb Ilya uitvaartzorg gebeld. Ze waren er direct, hebben Aron aangekleed en hem meegenomen naar Elst. Allerlei vragen en onzekerheden spookten door mijn hoofd, maar alles kon en werd voor mij geregeld. Samen met mijn vriendin en dochter Nina heb ik een digitale kaart gemaakt en op Facebook laten plaatsen, zodat iedereen die dat wilde naar zijn uitvaart kon komen. Ook hebben we zijn muziek uitgezocht voor het afscheid en de crematie. Het is gegaan zoals wij het zelf wilden en waar Aron zelf ook achter had gestaan. Na de plechtigheid hebben zijn vrienden de kist, via een geluidbox begeleid door het nummer van Lenny & Ajax-fans (kampioen 2012-editie), naar de lift van de verbrandingsoven gedragen. Dat gaf een euforisch gevoel. Samen met een paar familieleden en vrienden ben ik meegegaan. Ik heb hem op de wereld gezet en heb tot het allerlaatste moment afscheid van hem genomen door symbolisch zijn steen met zijn nummer op de kist te leggen. Daarna ging de oven open en werd de deur in 20 seconden weer gesloten. Dat was mijn laatste groet aan Aron……”

Voor eeuwig in mijn hart
Als jij mij nu kan horen…
Hoor je dan
Dat ik niet eens vertellen kan
Hoeveel ik je hier mis?
Omdat er in mijn hoofd
Geen woord te vinden is
Dat snapt wat ik bedoel,
Of lijkt
Op wat ik wel en niet voel…
Ik mis je zoveel meer.